আপোনাক শ্ৰদ্ধাৰে আদৰিছোঁ
বতাহ এজাক বলিছে ,বালিৰ কণিকাবোৰ উৰিছে ,ৰাউচিজুৰি কহুঁৱা ফুলবোৰে আমাৰ মূৰৰ ওপৰেদি আকাশলৈ উৰা মাৰিছে ।চকুৰ চাৱনিৰে শেষ কৰিব নোৱাৰা অনন্ত ফুল -শুভ্ৰ ,কেৱল শুভ্ৰ-বগা ,অনন্ত বগা ।ফুলবোৰে লাহে লাহে গা-লৰাই নাচিছে ।আমাক হাতবাউলি ফুলবোৰে ঘনাই মাতিছে. . . .পূৱা -পশ্চিমাকৈ ফুলবোৰে ঠেলা -হেঁচা কৰিছে . . . . আমাক মাতিছে ,আমি দৌৰিছো ........আমি ইজনে সিজনক চিনি নোপোৱা হৈছোঁ ,--বালিৰ কণিকাই আমাৰ চেহেৰাবোৰ পুতি পেলাইছে ।আমি দৌৰিগৈ কহুঁৱানিৰ কাষ পাইছোঁ । কঁহুৱানিডৰা আমি অবাক দৃষ্টিৰে চাইছোঁ ,কহুঁৱা ফুলবোৰেও আমাক অবাক দৃষ্টিৰে চাইচে ।আমি আটাইকেওজনে একেলগে মূৰ দুপিয়ালোঁ.......ফুলবোৰেও মূৰ দুপিয়ালে ।আমি একেতা তালতে কিৰলি মাৰি খৰকৈ নাচিবলৈ ললোঁ ,ফুলবোৰেও আমাৰ তালে তালে নাচি উঠিল ।আমি নাচি নাচি কহুঁৱানিৰ মাজলৈ সোমাই গলোঁ । --ইন্দুস্পন্দন
Tuesday, August 6, 2013
*মোৰ অনুভৱ*
. . . .কল্পনাৰ পাখিৰ তলত কবিৰ ঘৰ । জিৰণিৰ অৱকাশ নাই কবিৰ । তেওঁৰ বুকুৰ মাজত অনুভৱৰ অহৰহ গুণগুণনি ।কবি শিল্পী ,
শৈল্পিক প্ৰতিভাৰে তেওঁ নির্মান কৰে কবিতা এটাৰ জঁকা । তেওঁৰ সুনিপুন হাতৰ বুলনিত প্ৰস্ফুটিত হৈ আহে অনুভৱৰ ছবি ,তাৰ ৰং ,আৰু অবয়ব । . . . . .কবিতা ভালপাওঁ । কিন্তু কবি হোৱাৰ দুঃসাহ প্ৰকাশ কৰাৰ সাহস মোৰ নাই
আৰু ,
মোৰ অক্ষমতাও এইখিনিতে . . . . .
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment