বিৰহৰ এটোপাল চকুপানী মিলনৰ হেজাৰ আনন্দতকৈ অধিক মূল্যবান..........

 

প্ৰেম-হৃদয়ৰ স্বতঃস্ফূর্ত অনুভৱৰ অনুৰণন ,যত নিৰৱচ্ছিন্নভাৱে জিলিকি উঠে বিৰহ আৰু মিলনৰ তৃষা ।সেইবাবেই বিৰহ আৰু মিলনক প্ৰেমৰ প্ৰতীকাত্মক ৰূপ বুলিও বিবেচনা কৰা হয় ।দুখন হৃদয়ৰ আত্মিক অনুকম্পনৰ মাদকতা ধ্বনিত হৈ উঠে দুয়োজনৰ মাজৰ কেতবোৰ আচাৰ-আচৰণ ,বাক্-কার্পণ্য অথবা কেতবোৰ অস্বাভাৱিক কার্য সাধনৰ অবিনাশী স্বচ্ছলতাৰ মাজত ।মানুহৰ তৃপ্ত বাসনাও লুকাই থাকে নোপোৱাৰ অতৃপ্ত বাসনাৰ মাজতেই ।তেনেকৈয়ে প্ৰণয়ৰ অধ্যয়নো বিৰহ-মিলনৰ অতৃপ্ত বাসনাৰেই জিলিকি ৰয় প্ৰতিদিন-প্ৰতিপল । প্ৰেমৰ তীব্ৰতা-ক্লিৱতা অনুভৱ কৰাজনেহে প্ৰেমক স্বকীয় মর্যদা প্ৰদান কৰে ।দুজন প্ৰেমিক-প্ৰেমিকাৰ মাজত যি সময়ৰ পুলকভৰা মধুৰতাৰে সময় অতিবাহিত হয় ,সেই সময়ত অনুভৱ কৰা নহয় প্ৰেমৰ সঠিক পৰিমাপ ,কিন্তু যেতিয়া প্ৰিয়জনৰ অনুপস্থিতিত হৃদয়ৰ থৌকি-বাথৌ বিননিৰ মাজত নিজকে বিলীন কৰি দিব লগা হয় ,তেনে সময়তহে মিলনৰ প্ৰতিপল সময়ৰ গুঞ্জন স্বীকাৰ কৰা হয় ।যদিহে প্ৰিয়জনক নোপাৱাৰ বেদনা অনুভৱ কৰা নহয় ,তেন্তে প্ৰিয়জনক পোৱাৰ আনন্দও হৈ পৰিব সীমাৰ মাজতেই সীমাবদ্ধ ।সেয়েহে বিৰহ নহ'লে মিলনৰ গুৰত্ব বুজা টান ।প্ৰিয়জনক নোপোৱাৰ বেদনা যিমানে বাঢ়ি যায় ,সিমানেই প্ৰকৃত প্ৰেমৰ তীব্ৰতা-ক্লীৱতাও বাঢ়ি যায় ।বহুদিন প্ৰেয়সীগৰাকীক দেখা নোপোৱাৰ তীব্ৰ যন্ত্ৰণা বুকুত লৈ ,প্ৰতি পল সময় নিজকে সপোন পুৰিত বিচৰণ কৰোৱায় ,যেতিয়া গভীৰ প্ৰতীক্ষাৰ অন্তত প্ৰেয়সীগৰাকীৰ মুখৰ মৃদু মন্দ হাঁহি ,অথবা নয়নৰ এপলক কটাক্ষ চাৱনি প্ৰেমাস্পদে প্ৰত্যক্ষ কৰে ,অনায়াসে মনলৈ বৈ আহে এসাগৰ আনন্দৰ ঢৌ- আত্মতৃপ্তিৰ । সেয়েহে মিলনৰ আনন্দৰ মাদকাতাও লুকাই থাকে বিৰহৰ চকুলোৰ মাজতেই ।নোপোৱাৰ বেদনাৰ মাজতেই পোৱাৰ আনন্দ থাকে ।হৃদয়ৰ সঁচা মৰম পোৱাজনেহে অনুভৱ কৰি লয় প্ৰিয়জনক নোপোৱাৰ তীব্ৰ মাদকতা ।তাৰবাবেই কোৱা হয় বিৰহৰ এটোপাল চকুলো মিলনৰ হেজাৰ আনন্দতকৈও অধিক মূল্যৱান ।